« خواجو » گداى درگه او شو كه جبرئيل * شد با كمال مرتبه مولاى مصطفى ( ص ) « 1 » پى نوشتها [ 1 ] - دوستان خالص و صافى و برگزيده ( مفرد آن : صفى ) . [ 2 ] - ادريس : پيامبرى كه پيش از بنى اسرائيل به سبب درس گفتن - بنا بر روايات - بدين نام مشهور شده است . [ 3 ] - اشاره است به آيهء 8 سورهء نجم در مورد معراج پيامبر ( ص ) و رسيدن به مقام قرب الهى . [ 4 ] - اشاره است به آيهء 17 سورهء نجم : ما زاغَ الْبَصَرُ وَ ما طَغى ( نلغزيد ديده و سركشى نكرد . ) [ 5 ] - اشاره است به حديث قدسى : لولاك لما خلقت الافلاك . [ 6 ] - درّاعه : نوعى روپوش و جبّه . [ 7 ] - ابيتُ : اشاره است به حديث نبوى : ابيت عند ربى يطعمنى و يسقينى ( ر ك : احاديث مثنوى ) . [ 8 ] - لالاى - تابان و درخشان . [ 9 ] - عقيده و نظرى مخالف سنّت و شرع و آراء مقبول . [ 10 ] - سرمه‌اى كه در آن مرواريد ناسفته و ديگر جواهرات انداخته ، براى روشنى چشم مىسائيدند . [ 11 ] - آسمان لاجوردى . [ 12 ] - اشاره است به معجزهء شق القمر كه بر اثر اشارهء انگشت حضرت رسول ( ص ) انجام شد . [ 13 ] - ادنى : پست‌ترين ، كمترين . [ 14 ] - كلاه و فرجى و بر گستوان و قبا ( ناظم الاطباء ) . [ 15 ] - مقصود حضرت مجتبى ( ع ) است . [ 16 ] - غرّاء : روشن ، تابان . [ 17 ] - صفّه : ايوان مقصود شرق و غرب و شمال و جنوب است . [ 18 ] - آلاء : نعمتها ، نيكوئيها .

--> ( 1 ) ديوان خواجوى كرمانى به تصحيح احمد خوانسارى ، 1336 ه . ش ، تهران .